กิ๊วคุง

เอนทรี่นี้ไงๆก็ไม่พ้นเรื่องโรงเรียนอยู่ดีอ่ะนะ

อยากเล่าอ้ะะ

ไม่รีรอ มามะเข้ามาอ่านนน น

วันนี้ก็เปิดเทอมวันแรกอ่ะนะ

ตอนเช้าๆนี่ฝนทำท่าจะตก แอบคิดในใจ ไม่ได้เข้าเเถวเเน่วันนี้ โฮะๆๆ

แต่ แต๊ แต่ พอขับรถมาถึงโรงเรียน

เอ๊ ทำไมแดดออก... แดดแรงซะด้วย!!

ซวยล่ะทีนี้ แดดแร๊งแรง ครีมกันแดดก็ไม่ได้ทา

ผมก็ยังยาวรุงรัง ใส่ชุดพละอีก ดูดแสงอย่างดี

ตายเเน่ฉันนนน.....

เวลาผ่านไป........ไหม้เกรียมมมมมมมม!!!!

อ๊าก ปกติเลิกแถว08.20 ไมวันนี้ปาไป 08.40ฟระ

อะโหยย เข้าแถวเสร็จนี่รีบวิ่งไปตูขายน้ำทันที

ถ้าขาดน้ำตอนนั้นเป็นอันตาย ย

ต่อมา...คาบโฮมรูมอาจารย์ไม่อยู่(ซึ่งก็ไม่รู้ว่าใคร)

เลยว่างหน่อย ก็เดินไปนู่นไปนี่

ไอ้เรามันเด็กห้องเก่ง(หึหึ ช่างกล้าพูด)

เดินไปดูตารางเรียน...โอ๊ว โอ๊ว แล้วก็โอ๊วววว!!!

คาบว่างชั้นหายไปหน๊ายยยยยยยยยย!!!!!

กร๊าซซซซซซ เต็มเปรี้ยะ แปดคาบ ทุกวันนน อ๊าก

คณิตห้าวันติด โอ๊วมายก้อด ทำไมชีวิตฉันช่างรันทด...(หัวโขกกำแพง)

แต่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีในรอบเช้า ด้วยการเรียนวิชาเดียว หุหุ อาจารย์พากันหาย

มาตอนเที่ยง ปวดปัสสาวะ ก็เลยไปห้องน้ำกับเพื่อน

ไอ้เราก็ทำธุระนู่นนี่เสร็จเเล้ว มาตอนรูดซิบ...

รูดขึ้น...เฮ้ย.....ขึ้นดิ.....เฮ้ยยย....ขึ้นเซ่!!ทำไมรูดซิบไม่ขึ้นว้าาาา ขึ้นสิโว้ยย ย

"ปรึ้ดดดดดดด" เฮ้อขึ้นซักที..... จู่ๆก็มีเสียงทักมา

"เฮ้ย กราฟ ซิปกางเกงแตกว่ะ!!!!!"

เงียบเลยทีนี้.......หมดกันน....

กรี้ดดดดดด เพิ่งเที่ยงเองน้าาา มาแตกอะไรตอนนี้!!!

เฮ้ยๆๆ ทำไงดีว่ะตรู มองไปอีกที....เพื่อื่นหายหมดด

ไม่อยู่ช่วงกันเล้ยย

ยืนคิดอยู่ในห้องน้ำซะนาน ถ้าเอาชายเสื้อออกก็เสียชื่อทับสิบสิ

ต้องรักษาชื่อเสียงเอาไว้ไอ่กิ๊ว ทำไงดีว้าเนี่ยย

ไปๆมาๆ เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน!!

เลยเอาชายเสื้อออกเลย อับอายขายหน้ามาก

คาบต่อไปวิชาดนตรีเจอปู่ (อาจารย์คนนึงที่เกษียณไปนานเเล้วแต่ยังสอนอยู่)

วิชาดนตรีไทย...

ห้องเรียนโคตรเฮี้ยนเลย น่ากลัวสุดๆ อาคารเกือบจะอยู่หลังโรงเรียน

แล้วห้องก็ร้อนมากๆ ทั้งห้องมีพัดลมตัวเดียว

เเล้วอากาศก็ร้อนอยู่แล้ว นั่งเรียนนี่เหงื่อไหลซิกๆ

บอกได้เลย เรียนสามปี ก็เจอแกสามปีน่ะแหละ

พอถึงวิชานั้น ผมยังโชคดีที่นั่งหลังห้อง

และโชคดีจริงๆที่อาจารย์ไม่เดินมา เลยรอดตัวไป

(แล้วจะเล่าไมฟระ)

พอมาถึงวิชาภาษาไทย

ทางเดินตรงบันได ถูกครอบครองด้วยรุ่นพี่

จะเดินได้แต่ละขึ้นนี่ต้องระมัดระวังอย่างแีรง

มิเช่นนั้นอาจจะโดนถีบตกบันได

น่ากลั้วน่ากลัว ไม่กล้าเดินผ่านเลย เฮ้ออ

ถึงหน้าห้อง เพื่อนพากันโวย

อาจารย์ไปไหน(ฟระ) ร้อนนะเนี่ย ทางเดินหน้าห้องก็แคบๆ

ร้อนมากมาย อยู่กันไม่ไหวเลย พากันโดดยกห้องเหอๆ

(ก็อาจารย์ไม่มาซักทีนี่><)

พอลงมาถึงชั้นล่าง อีกฝั่งหนึ่ง

ก็พบกับ!!!!! อาจารย์!!!! อ๊ากมาจากไหน

ว่าจะโดดอยู่เเล้วเชียว

"วันนี้ครูต้องขายหนังสือ ไม่ต้องเรียนนะ..."

เหอๆ ช่างเป็นคำพูดที่สุดประเสิรฐยิ่งอย่างมากมาย

เพื่อนๆพากันดีใจแบบเงียบอุบอิบๆ

เพื่อรักษาชื่อเสียง

เหอๆ พล่ามซะยาว นี่ก็เป็นเรื่องราวเล็กน้อยๆ

ไม่น้อยแล้วล่ะ วันนี้เอาขนาดนี้ละักัน

หิวข้าวว ไปกินข้าวเเระนะ

อยากจะบอกทิ้งท้ายว่า......

"ใครอ่านจบถือว่าเทพมาก"่

ฮ่าๆๆๆ ปรบมือให้เลย ไปแล้วนะ บ๊ายบายคร้าบ